یه عصر تابستونی یکی از دوستام کتاب شازده کوچولو رو بهم داد که برای اولین بار بخونم . بهم گفت :«این کتاب رو بخون . هر بار یه چیز تازه یاد میگیری . هر کی می تونه شخصیتش رو تو این کتاب پیدا کنه . ببین تو کدوماشونی »

از اون عصر تابستونی مدتها میگذره . گاهی از دوستام که این کتاب رو خوندن می پرسم : تو کدوماشونی ؟ بعضیا میگن که شازده کوچولو ان . بعضیا میگن که گل سرخه ان . خیلی ها هم فکر می کن به عاقلیه ماره یا روباهه ان . تعداد کمی فکر می کنن که خودپسنده یا پادشاهه باشن . یکی از دوستای بانمک هم گفت که یه مار بوایه بستست که یه فیل رو درسته قورت داده !

۲

راستش همون اولین بار که کتاب رو خوندم فهمیدم کدومشونم . هر بار هم که دوباره می خونم مطمئن تر میشم . شما هم باید بشناسیدش : یه گل سه گلبرگه ناچیزه که تو کویر مسکن داره . انقدر کوچیکه که دوست داره دنیایی اطرافش رو کوچیک کنه . دوست داه فکر کنه همه چی رو می دونه . و انقدر ساده است که بلاهتش رو با صداقت اعتراف می کنه .

شهریار کوچولو کویر را از پاشنه در کرد و جز یه گل به هیچی بر نخورد . یه گل سه گلبرگه . یه گل ناچیز .

شهریار کوچولو گفت : سلام

گل گفت : سلام

شهریار کوچولو با ادب پرسید : آدها کجاند ؟

گل روزی روزگاری عبور کاروانی رو دیده بود . این بود که گفت :

آدم ها ؟ گمانم ازشان شش هفت تایی باشد . سال ها پیش دیدمشان . منتها خدا می داند کجا میشود پیداشان کرد . باد ان ور و ان ور می بردشان .نه این که ریشه ندارند !؟ این بی ریشگی حسابی اسباب دردسرشان شده

شهریار کوچولو گفت : خداحافظ

گل گفت : خدا حافظ

۳

حالا نوبت شماست که از خودتون بپرسید : من کدوماشونم ؟ شازده کوچولو یا گل سرخه ؟ خلبانه یا سوزنبانه ؟ شاید هم بچه های که بینیشون رو به پنجره قطار میچسبونن ؟ ای وای ! نکنه شما هم یه گل سه گلبرگه ناچیزید ؟

روزنوشت :

تو کویری که من زندگی می کنم ، آدم خیلی کمه . همیشه به خودم میگم یه شش هفت تایی باید ازشون باشه . لابد حالا می تونی حدس بزنی که برخورد با یه آدمی مثل تو برای یه گل سه گلبرگه  تا چه حد تونسته درخشان باشه .سعی می کنم از رفتنت غمگین نشم . چون باور دارم که آدم ها رو باد این ور اون ور می بره .فقط : چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی ، به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را !

 از حجره های بسته صدای شکسته شدن می آید

از حجره های باز صدای

پریدن تو !