فکر کنم خواب ها پنجره های کوچولوی هستن رو به دنیای اون ور ، یا نا خودآگاه آدم که نا غافل باز موندن .بعضی از خواب های بد من هر مدت یه بار تکرار میشن .تکرارشون وحشت دیدنشون رو کم نمی کنه .کی بود گفت خواب زن چپه ؟ اگه مامان بزرگ الان بود می گفت برم خوابم رو به آب روان !! بگم .( تصور کنید خوابم وارد سیستم فاضلاب شهری میشه ) اما من دوست دارم خوابم رو با شما شریک شم .

فرض کنید ابن خلدونید !! یا دانیال نبی . راستی شما یه فروید سراغ ندارید ؟

 خواب می بینم که :

 تو خوابگاهم .نصفه شبه . از صدای گریه کسی از خواب پریدم . صدای گریه ای که انگار قطع نمی شه و اذیتم میکنه .  حالا تو لاین سمت راستم . همه جا تاریکه . تو ترس و عذابم .با این حال در اتاق ها رو یکی یکی باز می کنم و دنبال صدا می گردم . در اتاق آخر رو که باز می کنم می بینم تو تاریکی یه عده  نشستن و یکی هم وسطشون داره بدجوری گریه و بی تابی می کنه . همه ساکتن و بی تفاوت. صدای گریه اش بی قرارم میکنه . میرم جلو که آرومش کنم . سرش رو بلند می کنه و توی چشمام نگاه می کنه . یخم می زنم  . خودمم !

پ.ن 1 : عنوان پست رو از حمیدرضا قرض گرفتم  

پ.ن ۲ : من حالم خوبه خوبه خوبه .

پ.ن ۳ :آفرین به خواننده های با هوش من که غلط املای من رو گرفتن .شدم نوزده

من بی می ناب زیستن نتوانم

بی باده کشید بار تن نتوانم

من بنده آن دمم که ساقی گوید

یک جام دگر بگیر و ... من نتوانم