مرد موبور شلوار کوتاهی دارد رو به دوربین حرف می زند . بقیه سیاه هستند و لنگ دارند ، که قرمز نیست .

از سر صبح هی یک جمله ای که نمی دانم کی و کجا خوانده ام تو ذهنم تکرار می شود  " هر کس در جهان جایی دارد . هیچ کس نباید جای اشتباهی بایستد . هر کس باید جای خودش را پیدا کند "

برنامه زیر نویس فرانسه دارد . یاد هدی می افتام . اصلن هر چیز فرانسوی با سین های کشیده و قاف های غلیظ مرا یاد هدی می اندازد

-Je T´AIMe  ٭

Jch liebe dich auch !٭٭

از سر صبحی هی از خودم پرسیده ام : جای من کجاست ؟ کجای زندگی خودم ایستاده ام ؟ کجای زندگی دیگران ؟

الان اگر عمه خانم اینجا بود می گفت : وا ! چرا صداشو بریدی ؟ نگا کن ریخت سیا سوختشونو ! زیادش کن لااقل حالیمون بشه چی میگه .

من می گفتم ک عمه خانم اینا دارن میرن شکار ببر . می خوان پوستشو بکنن ازش واسه دختر رییس قبیله شورت بدوزن !!

عمه خانم می گفت : وا ! سادات مسخره ام می کنی

... اما عمه  اینجا نیست الان مدتهاست در شهرک هُندُن در نزدیکی لندن زمین گیر شده است و لابد در هشتاد سالگی جلوی تلوزیون می نشیند و صدای تلوزیون را کم می کند و به این فکر می کند که جای را اشتباه آمده است .

من اگر الف بودم لابد حا حوله را از زندگیم پرت می کردم بیرون . من فکر می کنم حا حولهجای خودش نیست . اشتباهی اینجا ایستاده و لاجرم قدر آن یک تکه موزایک خال خالی زیر پایش را نمی داند .

مرد مو بور شلوارکی دوباره رو به دوربین حرف می زند ، انگار که بگوید : تو اگه نی زن بودی آقا داییت از حصبه نمی مرد !

جای من هر جای می تواند باشد . حتی می توانم دختر رییس قبیله باشم . به شورت پوست ببری فکر می کنم .

٭ دوست دارم – به فرانسه

٭٭ منم دوست دارم – به المانی